για την τριλογία ΟΙ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

πος εχετε γραψει,κα Κοντζογλου!!!!Κοσμημα λογοτεχνικο!!Αποφυγατε,με μαεστρια,παγιδες επαναληψης,στη γωνια σας περιμενα,εναερια μου ξεφυγατε...Ειμαι περηφανη,που ειμαι συμπολιτισσα σας,προσφυγας κι εγω,λογω εργασιας,σε πρωτευουσες και επαρχιες..Τα θερμα μου συγχαρητηρια κι ευχαριστιες εκ μερους μεγαλης μεριδας αναγνωστικου κοινου.Με εκτιμηση,Βασιλικη Αλμαλιωτου.

EIΔΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ Είδα τα μάτια τους… Σβησμένα, ανέκφραστα, εγκαταλειμμένα, μουτζουρωμένα,. Σε ένα ζευγάρι από αυτά τρεμόσβηνε μια φλόγα οργής, κάποιο «κατηγορώ» ήθελαν να εξαπολύσουν αλλά δεν είχαν πια κουράγιο, ίσως δεν έβρισκαν και το λόγο να το κάνουν, μάταια, όλα μάταια. Είδα τα χείλη τους… Πρησμένα, μελανιασμένα, στεγνά, πληγιασμένα, ορφανά από τρυφερές λέξεις. Κάποια είχαν πάνω τους μια υποψία χαμόγελου, ‘κοίτα, έχει λίγη ζωή ακόμη μέσα της’ σκέφθηκα, αλλά όχι, κορόιδευε, ήταν ένα περιπαικτικό χαμόγελο, σας έχω γραμμένους όλους, έλεγε. Είδα τα χέρια τους… Παρατημένα στο πλάι κορμιών που έμοιαζαν με ναυάγια, μόλις τα είχε ξεράσει θάλασσα στρίγγλα στα βράχια. Γεμάτα μελανιές και πληγές, ορδές από σύριγγες και βία είχαν περπατήσει πάνω τους, δεν είχαν χώρο για χάδια. Ύστερα είδα τις ηλικίες τους… Δεκαεννιά η μικρότερη, τριάντα τρία; τριάντα τέσσερα; η μεγαλύτερη. Καμιά δε θα μεγαλώσει άλλο. Μπορεί το κορμί – εκείνο το ναυάγιο που λέγαμε… - να αντέξει κάμποσο ακόμη. Μπορεί και όχι. Αλλά ήταν πεθαμένες, πολύ πριν τις στήσουν για να τις βγάλουν φωτογραφία. Έντεκα γυναίκες, πόρνες, φορείς του aids. Οι κόρες μου, οι αδελφές σου, οι εγγονές τους, οι ανιψιές μας, οι γειτονοπούλες της, οι συμμαθήτριές των παιδιών του, οι φιλενάδες των αγοριών μας, οι μάνες τους. Έντεκα γυναίκες, πόρνες, φορείς του aids, έντεκα κοριτσάκια που δεν ακούσανε σ’αγαπώ, που δεν κούρνιασαν σε ζεστές αγκαλιές, που δεν τα κράτησε κανείς από το χέρι. Έντεκα γυναίκες - ντροπή για όλους μας που θυμόμαστε το aids την 1η Δεκεμβρίου και φοράμε με περηφάνια κορδελάκια και μετά πάμε στα εξοχικά μας με τα μεγάλα μας αυτοκίνητα, βουλιάζουμε στις οθόνες πλάσμα στα σαλόνια μας με τους γωνιακούς καναπέδες και συμμετέχουμε στους εράνους της Εκκλησίας ‘για επίστρωση του δαπέδου με πράσινο μάρμαρο’. Έντεκα κραυγές - ξεφτίλα για ένα κράτος που θυμάται την κόλαση των ναρκωτικών, αποκλειστικά, πριν τις εκλογές, ενώ καταργεί προγράμματα απεξάρτησης και δεν κάνει τίποτα για την ενημέρωση των παιδιών, παρά μόνο μειώνει τους μισθούς των δασκάλων και συγχωνεύει τα σχολεία – στοιβαγμένα τα παιδιά μας, στοιβαγμένοι οι δάσκαλοι, στοιβαγμένη και η εκπαίδευση. Κράτος-ξεφτίλα που τώρα ‘τρέχει’ να προφυλάξει τους καλούς πολίτες (βλέπε ψηφοφόρους). Είδα τα μάτια τους... Ήταν έντεκα γυναίκες, ροχάλες στα μούτρα της κοινωνίας μας. (Αυθόρμητες σκέψεις, όταν είδα δημοσιευμένες παντού τις φωτογραφίες των οροθετικών γυναικών, που συνελήφθησαν για πορνεία...)

Ενα καταπληκτικό βιβλίο!!! ενα βιβλίο που δεν μπορούσα να το αφήσω απο τα χέρια μου όσο το διάβαζα ... να πώ την αλήθεια είδα ενα άλλο πρόσωπο της κυρίας Μαίρης Κόντζογλου..... γελούσα και ονειρευόμουν νάχα και γώ έναν άγγελο σαν τον Παραδεισάκη να με φυλάει.... το απόλαυσα πραγματικά ... συγχαρητήρια για άλλη μια φορά στη συγγραφέα μας!!!!!!!!!!!! Γιούλη Τσακάλου

11/03/2012 - ΜΑΡΘΑ
Βασιλική και Ιλαρία, δύο γυναίκες που θυμίζουν αρκετά τις ηρωίδες των αρχαίων τραγωδιών, δυναμικές και αποφασιστικές από τη μια, μοιραίες και πολύπαθες από την άλλη... Ζωές και πεπρωμένα που διασταυρώνονται,σε βαθμό που κάποιοι να το θεωρούν υπερβολή,ξεχνούν όμως ότι η ίδια η ζωή πολλές φορές αποκαλύπτει απίστευτες ιστορίες και συμπτώσεις.Εμείς οι Μικρασιάτες έχουμε ακούσει αρκετές τέτοιες από τους παπούδες και τις γιαγιάδες μας που ήρθαν πρόσφυγες στον ελλαδικό χώρο. Επίσης,ακόμη και σήμερα άνθρωποι μέσα στις εκπομπές της τηλεόρασης μοιράζονται μαζί μας τις ιστορίες τους για χαμένα αδέρφια και γονείς, αγαπητικούς που μετανάστευσαν,παιδιά που δόθηκαν για υιοθεσία για διάφορους λόγους. Βγαλμένα,λοιπόν, από τη ζωή τα γεγονότα που αφηγείται η Μαίρη Κόντζογλου στην τριλογία της. Διαβάζοντας κάποιος το τρίτομο έργο της, με ελάχιστες γνώσεις αφηγηματολογίας, διαπιστώνει πως όλες αυτές οι ανάδρομες αφηγήσεις (Flash back),τις οποίες μπορεί κάποιοι να θεωρούν " βαρετές επαναλήψεις", είναι απαραίτητες και αποδεικνύουν ότι η συγγραφέας κατέχει καλά την τεχνική της λογοτεχνικής γραφής. Σε μια εποχή που ο καθένας μπορεί να γράφει και να εκδίδει με πολύ μεγάλη ευκολία έργα που έχουν μικρή βιωσιμότητα και μεσουρανούν ως διάττοντες αστέρες, πιστεύω ότι τα έργα της κ. Κόντζογλου θα αντέξουν στο χρόνο και θα τα διαβάζουν και οι επόμενες γενιές. κ. Κόντζογλου, εύχομαι πολύ γρήγορα να μας εκπλήξετε με ένα ακόμη καλύτερο έργο σας.Το χρωστατε σε όλους εμάς τους φανατικούς αναγνώστες και φίλους σας! Μάρθα(από την ιστοσελίδα των εκδόσεων ΛΙΒΑΝΗΣ)

ΕΙΠΑΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ "ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟΥΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ"

καταπληκτικο και το τριτο μερος,οπως φυσικα αναμενοταν!το "συχγαρητηρια"ειναι λιγο κ.Κοντζογλου.φοβερη εμπνευση,φοβερη πλοκη,φοβερα συναισθηματα!ειναι πραγματικα ενα βιβλιο που μας ταξιδεψε!με ωραια σκηνοθεσια,ανετα νομιζω θα γινοταν μιαα ωραια σειρα !!!

Ειρήνη Αθανασοπούλου

Περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ

Τι θέλετε να δώσετε στους αναγνώστες με αυτή την τριλογία;

Ένα αξέχαστο «ταξίδι» του μυαλού και της ψυχής. Καθώς μάλιστα η ιστορία εξελίσσεται σε διάφορα μέρη –Κλεισούρα, Σαμαρίνα, Σμύρνη, Κωνσταντινούπολη, Μυτιλήνη, Θεσσαλονίκη, Νέα Υόρκη–, το «ταξίδι» είναι μακρύ, περιπετειώδες και ατμοσφαιρικό, με τους ήρωες να έχουν δράση μέσα στα γεγονότα και τα ήθη της εποχής. Παράλληλα όμως, ήθελα να απευθυνθώ στη συλλογική μνήμη και στα γεγονότα που διαμόρφωσαν την ιστορία, άρα και τις ζωές μας σήμερα. Και να τονίσω ότι όλο αυτό το ιλουστρασιόν περίβλημα, με το οποίο έχουμε ντυθεί, είναι ψεύτικο και δεν έχει κανένα πραγματικό αντίκρισμα. Γίναμε δούλοι της εικόνας και λησμονήσαμε την ουσία. Ε, λοιπόν, στο Οι Μεσημβρινοί της ζωής, οι ήρωες μου, που είναι πρόσφυγες ή γηγενείς, μπορεί να είναι φτωχοί ή πλούσιοι –δεν έχει σημασία–, έχουν όμως καλλιέργεια ψυχής και πνεύματος. Και με αυτά τα χαρακτηριστικά βιώνουν με αξιοπρέπεια τα προσωπικά και ιστορικά γεγονότα.

Υπάρχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία σε αυτή την τριλογία και μέχρι πού μπορεί ένας συγγραφέας να χρησιμοποιεί στοιχεία από τη ζωή του; Υπάρχουν δικλίδες ασφαλείας;

Θεωρώ ότι κάθε συγγραφέας δίνει άλλη διάσταση στο τι σημαίνει «αυτοβιογραφικά στοιχεία», από την πλήρη εξιστόρηση της ζωής του, μέχρι τη χρήση κάποιων ατομικών ή οικογενειακών «θραυσμάτων» ζωής. Αλλά, όταν καταθέτεις με ειλικρίνεια τα συναισθήματα και τις σκέψεις σου σ’ ένα βιβλίο, πιστεύω πως έτσι κι αλλιώς είναι αυτοβιογραφικό. Με την έννοια ότι περικλείει την ψυχή και το μυαλό σου, το ξεγύμνωμα, τη διάλυση και την ανασύνθεσή τους. Άρα, τι ασφαλιστικές δικλίδες να υπάρχουν; Όχι σε μένα, πάντως. Τα παίζω όλα για όλα…

Πόσο επίπονο είναι να γράψει κανείς μια τριλογία;

Επίπονο; Καθόλου. Ίσα ίσα, είναι μια χαρά «μακράς διαρκείας». Ομολογώ, όμως, ότι είναι πολύ δύσκολο. Πρόκειται για χιλιάδες σελίδων και για δεκάδες ηρώων, που ο καθένας σέρνει μαζί του και μια πιο παλιά ιστορία, πέρα από αυτή που διηγούμαι. Επί τρία χρόνια –και πιστεύω ότι θα φτάσω αισίως τα τέσσερα τουλάχιστον– έχω την προσοχή και την αυτοσυγκέντρωσή μου να λειτουργούν στο φουλ, διαβάζω και συνεχίζω να συγκεντρώνω πληροφορίες και λεπτομέρειες, ώστε να βγει κάτι συνεπές. Κυρίως, δε, πηγαινοέρχομαι συνέχεια μέσα στην ιστορία, για να μην ξεφύγει ούτε μία στιγμή ούτε ένα χαμόγελο ούτε μία σύσπαση προσώπου, τίποτα απ’ όσα έγραψα τρία χρόνια πριν...

Πρόκειται, ωστόσο, για κάτι διαφορετικό από τα δύο προηγούμενα βιβλία σας. Θέλατε να προχωρήσετε σε κάτι άλλο; Ήταν μια πρόκληση για σας;

Είναι διαφορετικό, πράγματι. Η πρόκληση ήταν να γράψω για μια εποχή που δεν την έχω ζήσει. Καταρχάς, λοιπόν, το δικό μου «ταξίδι» ήταν υπέροχο, ταυτίστηκα τέλεια με τις ηρωίδες και τους ήρωες, μόνο κρινολίνα που δεν κράτησα! Πράγματι, άλλαξα ύψος στον πήχη, θέλω να δοκιμάσω και να δοκιμαστώ σε περισσότερους τρόπους γραφής, δεν μου αρέσουν οι συνταγές, ούτε οι «πεπατημένες», θέλω να κάνω απόπειρες. Μακάρι να είναι και επιτυχείς…

Ποια είναι για σας τα στοιχεία της καλής λογοτεχνίας;

Δεν υπάρχει καλή και κακή λογοτεχνία. Η λογοτεχνία, όπως δηλώνει και η λέξη, είναι τέχνη. Άρα καλή. Άσχετα αν, εδώ και αρκετά χρόνια, λανσάρονται σαν λογοτεχνικά έργα κάποια «κατασκευάσματα» που, συνήθως, είναι «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση» των ανθρώπων που σκέφτονται μαζικά και έχουν θεοποιήσει το lifestyle και την τηλεόραση. Τα στοιχεία που κάνουν ένα έργο λογοτέχνημα είναι, για μένα, η άριστη χρήση –άρα και γνώση– της γλώσσας, οι ιδέες, οι αξίες και τα μηνύματα που μπορεί να περιέχει το έργο, όλα αυτά που εγώ λέω ότι μπορεί και να σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο. Και μια ευρηματική γραφή, που να προκαλεί, να αφυπνίζει, να σε κάνει να σκεφτείς, να υποθέσεις, να συμπεράνεις, να αναδιπλωθείς και να εξελιχθείς ως νους.